Oto nadszedł ten dzień – chociaż czy oby na pewno z radością wyczekiwany? Nasze dziecię (przecież nie dawno jak wczoraj się urodziło, prawda?) idzie po raz pierwszy do przedszkola…Oczywiście przez ostatnie tygodnie przygotowywaliśmy naszą pociechę (oraz siebie) na ten dzień,prowadzaliśmy na zajęcia adaptacyjne, odwiedzaliśmy przy różnych okazjach przedszkolny plac zabaw.

Oswajaliśmy strach (dziecka czy nasz?) przed nowym.

Fakty są jednoznaczne: socjalizować dziecko należy. Lepiej przystosować malucha do życia w grupie w wieku lat trzech aniżeli sześciu jak będzie szedł do szkoły. Przedszkolaki szybciej i wszechstronniej się rozwijają, uczą się migiem nowych, przydatnych umiejętności oraz zachowań, poznają realne życie.

W teorii wiedzą to wszyscy rodzice, a w praktyce – przecież to nasze maleństwa przez nasz karmione, noszone, przytulane, całowane i kochane, jak sobie poradzą, czy nie będą tęsknić? (Bo my to na pewno). Czy nie będą się bały? I tutaj trzeba bardzo uważać, ponieważ nasze obawy, rozterki i lęki bardzo łatwo mogą przenieść się na dziecko, które pójście do przedszkola będzie traktowało jako zagrożenie a samo przedszkole stanie się niemiłym obowiązkiem. A pamiętajmy, że te trzy lata są czasem nie tylko nauki czy poznawania świata, ale przede wszystkim dobrej zabawy i nawiązywania pierwszych przyjaźni. No i my nie jesteśmy w stanie zapewnić naszym pociechom tego wszystkiego, co może dać im przedszkole.

Puśćmy więc nasze maleństwa (moja już poszła!), niechaj idą w świat i zdobywają swoje pierwsze szczyty. I niech bawią się przy tym na całego, bowiem kochani Rodzice – nie chcę Was (siebie!) martwić, ale szkoła już za trzy lata…

I jeszcze na sam koniec malutka uwaga do Mam synków – jak subiektywnie zauważyłam podczas zajęć adaptacyjnych czy w pierwszym dniu w przedszkolu, chłopcy przy zachęcie swoich rodzicielek kurczowo trzymają się przysłowiowej maminej spódnicy, znacznie głośniej zanosząc się przy tym płaczem aniżeli ich koleżanki. Drogie Panie, czy tylko my kobiety i w następnym pokoleniu mamy być Kobietami? Niechże wyrośnie również generacja Mężczyzn a nie wiecznych małych chłopców tak bardzo kochających swoje matki…